Tussen die verkeer en die hoë geboue lê 'n klein tuin. Niemand sou dit van die straat af raaksien nie. Tog groei daar tamaties, spinasie en kruie in ou houtkratte. Elke Saterdag kom bure hier bymekaar om te werk en stories te deel.
'n Gemeenskapstuin vra meer as saad en water. Iemand moet die hekke oopsluit, die gereedskap versorg en besluit hoe die oes gedeel sal word. Die mense leer dus om met mekaar te onderhandel. Soms is daardie gesprek moeiliker as om die grond voor te berei.
Vir die kinders is die tuin 'n plek van ontdekking. Hulle sien dat kos nie sommer op 'n winkelrak verskyn nie. 'n Saadjie het tyd, sonlig en aandag nodig. Wanneer hulle uiteindelik 'n tamatie pluk, verstaan hulle iets wat geen prentjie heeltemal kan verduidelik nie.
Die tuin los nie al die stad se probleme op nie. Dit gee wel vir mense 'n rede om mekaar se name te leer. En soms begin 'n groter verandering met so 'n klein gewoonte.