Die son het reeds agter die heuwels gesak toe Pieter by die stasie aankom. Die perron was stil. Net 'n ou man het op 'n bank gesit en wag.
"Die trein is laat," het die man gesê. "Maar hy kom altyd."
Pieter het langsaan gaan sit. Hy het gedink aan die plaas, aan sy ma se brood en aan die lang pad terug. Toe die lig van die trein tussen die bome verskyn, het hy geglimlag.